ในบรรดาอาหารนานาชาติ อาหารไทยขึ้นชื่อว่าเป็นอาหารที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นเฉพาะตัวนั่นคือรสชาติที่เผ็ดร้อน จัดจ้านแต่กลมกล่อมเรียกได้ว่ามีครบทุกรสไม่ว่าจะเป็นเผ็ด เปรี้ยว หวาน มัน เค็ม นอกจากนี้ เอกลักษณ์สำคัญอีกอย่างหนึ่งของอาหารไทยก็คือการนำสมุนไพรพื้นบ้านมาประกอบอาหารซึ่งสมุนไพรของไทยมีสรรพคุณในการป้องกันและรักษาโรคได้นานาชนิด ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่กระแสการบริโภคอาหารไทยจะเพิ่มขึ้นและกระจายไปถึงต่างถิ่นแดนไกล จากจำนวนของร้านอาหารไทยในต่างประเทศที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องในรอบหลายปีที่ผ่านมา แสดงให้เห็นถึงการตอบรับและภาพลักษณ์ที่ดีที่ผู้บริโภคชาวต่างชาติที่มีต่ออาหารไทย

    การหาวัตถุดิบที่จะนำมาใช้สำหรับการทำอาหารไทยในต่างประเทศนั้นค่อนข้างจะยากลำบากอยู่สักหน่อย เนื่องจากวัตถุดิบเหล่านั้นจะวางขายอยู่ในร้านขายของหรือซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เป็นของคนไทยหรือไม่ก็ตามร้านขายของชำที่เจ้าของเป็นชาวจีนหรือแขกซึ่งมักจะนำสินค้าในแถบประเทศเอเชียมาวางขายกันในร้าน แต่ก็ไม่สามารถจัดสรรวัตถุดิบเพื่อสนองตอบความต้องการของลูกค้าได้อย่างครบถ้วนเหมือนอยู่ในเมืองไทย เนื่องจากจะต้องมีการสั่งนำเข้าและราคาค่อนข้างสูง ดังนั้นการประยุกต์ปรับเอาสิ่งหนึ่งมาใช้เพื่อทดแทนอีกสิ่งหนึ่งจึงเกิดขึ้น ยกตัวอย่างเช่นร้านอาหารไทยในประเทศต่างๆที่ลูกศิษย์ของข้าพเจ้าได้เปิดดำเนินธุรกิจอยู่นั้นไม่ว่าจะในประเทศแถบยุโรป อเมริกา แคนนาดา ออสเตเรียหรือแม้กระทั่งประเทศในแถบเอเชียก็ตาม ล้วนแต่ประสบปัญหาเรื่องราคาต้นทุนที่สูงและการขาดแคลนวัตถุดิบเช่นกัน ข้าพเจ้าจึงให้คำแนะนำว่าเราสามารถนำวัตถุดิบซึ่งมีรสชาติ ที่คล้ายกันและหาได้ในประเทศนั้นๆมาใช้ทดแทนได้และที่สำคัญเป็นการช่วยลดต้นทุนให้กับทางร้านอีกด้วย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นหัวใจสำคัญก็คือรสชาติอย่าคิดแทนลูกค้าว่าทานนั่นไม่ได้นี่ไม่ได้ อาหารไทยต้องมีครบรสหากตัดสิ่งใดสิ่งหนึ่งออกเสีย รสชาติจะผิดเพี้ยนไป อย่างเรื่องพริกก็เหมือนกันอาจจะลดปริมาณลงแต่หากไม่ใส่เลยคงไม่ดีแน่เพราะพริกที่มีรสเผ็ดจะเป็นตัวกระตุ้นให้ต่อมรับรสต่างๆในลิ้นไม่ว่าจะเป็นรสเปรี้ยว เค็ม หวานทำงานได้ดียิ่งขึ้น. แต่ก็ยังมีแม่ครัวหัวป่าก์ทั้งหลายที่ยึดตำราตามใจฉัน “ มีอะไรก็ใส่ไปเหอะ ฝรั่งมันไม่รู้หรอกอะไรก็อร่อยทั้งนั้นแหล่ ” นี่คือคำบอกเล่าของแม่ครัวคนหนึ่งในร้านอาหารไทยที่เชิญข้าพเจ้าในฐานะที่ปรึกษาของร้านเพื่อปรับเปลี่ยนการบริหารจัดการภายในครัวรวมทั้งเรื่องของรสชาติ และมาตรฐานของอาหารในร้าน ข้าพเจ้าคิดในใจตายแน่หากเป็นแบบนี้ไอ้คนทำก็ทำไม่เป็นส่วนไอ้คนกินก็กินไม่เป็นอีกแล้วก็จำของผิดว่าเป็นของถูกเป็นของดีซึ่งหากเราไม่ช่วยกันหาทางแก้ไขเชื่อว่าภายในไม่ช้าไม่นานนี้มาตรฐานของอาหารไทยจะต้องตกต่ำลงอย่างแน่นอน

    ในสมัยโบราณการแกะสลักผักและผลไม้ที่ใช้ในการประกอบสำรับอาหารคาว หวานนั้นถือว่าเป็นสิ่งที่กุลสตรีไทยจะต้องเรียนรู้และฝึกฝนเพื่อให้เกิดความชำนาญ การแกะสลักนับว่าเป็นสิ่งสำคัญที่ใช้ในการจัดตกแต่งสำรับเพื่อก่อให้เกิดความสวยงามและเพิ่มคุณค่ากับอาหารคาว หวานโดยเฉพาะอย่างยิ่งในราชสำนักและในวังที่ประทับของเจ้านายเชื้อพระวงศ์ต่างก็มีต้นเครื่องและวิเสทผู้มีหน้าที่คอยจัดเตรียมดูแลในเรื่องอาหารคาว หวาน เนื่องจากจะต้องจัดขึ้นเพื่อถวายแด่เจ้านายในวังรวมทั้งต้อนรับบรรดาแขกเหรื่อที่แวะเวียนกันมาเยี่ยมเยียน ซึ่งในแต่ละที่แต่ละตำรับย่อมมีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับรสมือและความช่างคิดช่างประดิษฐ์รวมทั้งฝีมือที่ละเอียดอ่อนในงานแกะสลักของเจ้าตำรับแต่ละท่าน